-
Touching
-
Verelendung van de 'kleine middenstander' wordt overruled door het succes van de grands magasins, die voor economische groei zorgen. Uit het puin van de kleine neringen verrijst een schitterend warenhuis, dat werkgelegenheid biedt en waar de burger voordelig zijn inkopen kan doen. De film is naar Zola's maatschappelijk geëngageerde roman met dezelfde titel. Het warenhuis dat model stond voor Zola's verhaal was Au Bon Marché.
-
Ik hou helemaal niet van Cruz. Maar in deze film vind ik haar goed gecast. Alle personages zijn van vlees en bloed. Echte mensen, in hun goedheid, slechtheid, of iets daar tussenin. Behalve Cruz. Zij fungeert als icoontje. En dat ook nog ´ns dubbelop! Als personage in de film én als personage in de film ín de film ... Zij heeft geen ziel.
-
Regisseur/acteur Di Gregorio is bijzonder innemend. Ik deel zijn plezier in kwalitatief hoogstaande maaltijden. En zeker ook op het (voor)bereiden daarvan. Focus me daarbij toch liever op vrouwelijke disgenoten, die iets jonger zijn. En meer op afrodisiaca dan op witte wijn. Maar, heerlijke film.
-
-
-
Zen. Prettig traag. Zelf doezelde ik een kwartiertje weg. Kreeg daardoor overigens niet het gevoel iets te missen. Mooie beelden met gevoel voor kleur en (sobere) vorm.
-
-
Hoewel de leerlingen geestig en inspirerend zijn, kunnen zij door hun moeilijke gedrag het enthousiasme van leraar François onderuithalen. Ondanks zijn kwetsbare positie deinst de leraar er niet voor terug met zijn leerlingen in discussie te gaan. François' eerlijkheid verrast hen vaak op positieve wijze, maar zijn opvattingen over omgangsvormen en ethiek stellen zij voortdurend op de proef. Als kijker had ik de neiging de leraar vanuit de bioscoopzaal te hulp te willen schieten.
-
De 'tennisbalscène' is essentieel. Deze scène toont de vage grens tussen waan en werkelijkheid. Fotograaf Thomas ontmoet in een park een groepje mimespelers op een tennisbaan; er wordt getennist zonder rackets; een onzichtbare bal wordt heen en weer geslagen. Je hoort het pok-pokgeluid, een geluid dat er niet is, alleen in Thomas' gedachten. Als de bal 'per ongeluk over het hek geslagen wordt', speelt Thomas het spel mee; hij 'raapt de bal op en werpt hem terug' naar de spelers.
-
De kracht van de film ligt in het camerawerk van de theatrale scènes en de pompende muzikale ondersteuning. Andreotti en zijn paladijnen worden karikaturaal, maar niet echt lachwekkend, neergezet. Sorrentino verbeeldt Andreotti als een door de kou bevangen insect: verkrampt en robotachtig bevindt hij zich voortdurend in het brandpunt van het politieke pandemonium. De sfeer die wordt opgeroepen als de staatsman als een stramme kever door zijn duistere werkvertrek trippelt, is ronduit griezelig.
-
In gedachten somt Pietro de vliegtuigmaatschappijen op, waarmee hij ooit heeft gevlogen. Hij komt er niet helemaal uit en belt zijn secretaresse om nadere informatie. Pietro's ongewone gedrag gaat, meer dan over rouw, over zelfonderzoek en stellingname in de wereld. Als je goed kijkt is Caos calmo een politieke film. Soms moet men 'niets doen' om tot daden te komen.
-
Als je van De Film en De Stad houdt, moet je hem zien. Walter Ruttmann was een echte expressionist. Hij was trouwens ook schilder. De film toont de stad als machine. Pas bij de montage kwam Ruttmann op het idee de film op te bouwen als een symfonie. Edmund Meisel schreef de muziek. (Kunst)historisch is de film belangrijk. Ruttman had eigentijdse bewonderaars en navolgers (Frans Masereel, Joris Ivens), maar beïnvloedde ook latere kunstenaars.
-
Het gaat in deze film over keuzes, het recht op zelfbestemming en vooral ook over menselijke waardigheid. De vergelijking met De Sica's Fietsendieven doet zich gelden. Net als in deze klassieker vormt 'vertrouwen' de synthese tussen de vertwijfelde kruistocht van de vader en de aandoenlijke volgzaamheid van de zoon.
![Lantaren/Venster [logo]](img/header_logo.gif){kind=logo}
L/V Kalender / L/V Last-minute Filmkalender