Performance vertelt het verhaal van een homoseksuele gangster die op de vlucht is voor de politie. Hij belandt in een hippiecommune die geleid wordt door een aan lager wal geraakte rockster (Mick Jagger).

Hoewel regisseur Donald Cammel samen met collega Nicholas Roeg in 1968 begon aan de opnames van Performance, ging de film door omstandigheden pas in 1970 in première. Performance werd ondanks de slechte ontvangst een groot succes. Nicolas Roeg werd op de kaart gezet als cultregisseur bij uitstek. De film deed vooral veel stof opwaaien omdat de hippiecultuur nu eens niet positief werd afgebeeld. Geen bloemetjes, 'love and peace', maar bizarre seks en hallucinaties in een duistere wereld. Alle elementen van Roegs oeuvre waren aanwezig: seks, drugs, vreemde psychologie (in dit geval een identiteitsverwisseling), spiritualiteit (de commune is ook een soort sekte), botsing van cultuurverschillen (de oude gangster versus de jonge rockster), een vreemde visie op het huwelijk (de harem van Mick Jagger) en homoseksuele relaties (de vriendschap tussen Jagger en de gangster). En natuurlijk de psychedelische popmuziek.

In Performance paste Roeg twee revolutionaire montagetechnieken toe: cross-time editing en jump shot. Bij de eerste worden twee of meerdere gebeurtenissen die zich op verschillende momenten afspelen door elkaar heen gemonteerd, hetgeen een desoriënterend effect creëert. Met de jump-shot wordt een gebeurtenis of voorwerp met meerdere snelle shots in beeld gebracht. De shots staan dicht bij elkaar zodat er een soort springers ontstaan. Beide technieken werden door Roeg later in andere films veelvuldig hergebruikt.