Joanna, een kunststudentje uit de provincie, komt naar Londen en stort zich daar met bekwame spoed in de armen van een aantal swingende jonge mannen. Zij fladdert door fotogenieke modieuze milieus, situaties en fantasieën tot aan het moment dat ze zwanger raakt van een zwarte nachtclubeigenaar. De film eindigt in een vervreemdende musical-act op de muziek van Rod McKuen.

Bij de première in Cannes werd Joanna uitgefloten, maar na bijna veertig jaar is het tijd om deze film te herwaarderen. Wat opvalt bij Swinging London-films is dat de hoofdpersonen vaak losers zijn, waarmee het uiteindelijk nog wel goed komt.

Joanna is een verfrissende heldin. Haar promiscuïteit komt niet voort uit een wanhopig zoeken naar een man, noch uit een oncontroleerbare seksualiteit. Zij is niet, zoals Julie Christie in Darling, ambitieus of zonder scrupules. Aan het eind van de film verbindt zij zich vol overgave aan haar zwarte lover die schuldig is bevonden aan moord en voor tien jaar de gevangenis in moet.