Thomas, een jonge maar gevierde modefotograaf, bekijkt met een forse distantie het gewoel in swingend Londen van de jaren zestig.

Opnamesessies met professionele mannequins orkestreert hij met vakmatige sleur; zelfs een stoeipartij met twee gretige groupies kan hem nauwelijks in vervoering brengen. Ook zijn vrienden, een schilder van 'drip paintings' en zijn vrouw, zitten klem in hun vrije leven. Thomas' enige passie lijkt het samenstellen van een gevarieerd fotoboek waarvoor hij op de vreemdste plekken foto's maakt. Wanneer hij toevallig een kussend paar in een park fotografeert, lijkt zijn leven - tijdelijk - een bestemming te vinden.

Sommigen menen dat Antonioni's eerste niet Italiaanse film bovenal een historisch tijdsbeeld is van een voorbije cultuurperiode. Maar net als L'avventura is Blow Up een perfecte detective zonder oplossing, een meeslepend filosofisch traktaat met onlogische antwoorden. Een uiterst verleidelijke speelfilm die de spanning toont tussen tweedimensionale beelden (zoals de door Thomas gemaakte foto's) en de driedimensionele realiteit (die zich niet laat betrappen).

Blow Up blijft een overtuigend kunstwerk over de wazige grens tussen schijn en werkelijkheid. De film won een Palme d'Or in Cannes en kreeg Oscar-nominaties voor regie en scenario (Tonino Guerra).